Florence, lekker verdwalen

We kwamen aan met onze tas nog over één schouder en dachten dat we eerst rustig moesten uitzoeken waar we precies waren. Florence had andere plannen. Binnen een paar straten liepen we al tussen terrassen, smalle doorgangen en bezoekers die net als wij voortdurend omhoog keken. De Duomo verscheen niet voorzichtig in de verte, maar stond ineens pal voor ons. We bleven vanzelf even staan, simpelweg omdat je niet goed weet waar je eerst moet kijken.

Rondom het plein was het levendig en behoorlijk vol, maar zodra we naar binnen gingen, veranderde het tempo. We keken rustig rond, lieten de drukte buiten even voor wat die was en vonden het juist prettig dat we niet de hele tijd hoefden door te lopen. Daarna deden we wat Florence het makkelijkst maakt: zonder strak plan verder wandelen. Via Piazza della Signoria kwamen we bij de Uffizi. We probeerden daar niet elk werk af te vinken, maar bleven hangen bij schilderijen, beelden en de plafonds die minstens zoveel aandacht trokken als de zalen zelf.

Buiten stapten we meteen weer een stad in die volop bezig was. Op weg naar de Arno liepen we mee met de mensenstroom, zonder dat het vervelend werd. Bij Ponte Vecchio was het druk en iedereen leek even dezelfde foto te willen maken. Toch vonden we het leuk om er gewoon tussen te lopen en naar het water en de brug te kijken. Aan de andere kant van de rivier voelde Florence merkbaar losser. In Oltrarno waren nog steeds bezoekers, maar we vonden er sneller rustige straten, kleine winkels en een plek om even te zitten. Die afwisseling maakte de stad voor ons zo geslaagd: grote hoogtepunten vlak naast gewone, fijne wandelmomenten. We zouden Florence absoluut aanraden, ook als je niet alles wilt zien. Met een paar goede stops en ruimte voor omwegen voelt een middag hier al verrassend compleet.