Pisa, een foto met veel gelach

We kwamen Pisa binnen met het idee dat we er vooral even die ene beroemde toren zouden bekijken. Onderweg door het centrum voelde de stad eerst heel gewoon: winkels, terrassen, mensen met boodschappentassen en straatjes waar we zonder plan doorheen liepen. Juist daardoor was het contrast groot toen we bij het grote grasveld aankwamen. Plots stonden daar de toren, de kathedraal en de andere lichte gebouwen zo dicht bij elkaar dat we automatisch even stilhielden om rond te kijken. De toren is in het echt grappiger dan op foto’s; vanuit de ene hoek lijkt de scheefstand subtiel, een paar stappen verder is hij onmogelijk te missen. Natuurlijk deden we mee aan het bekende fotospelletje. We probeerden hem tegelijk overeind te houden en weg te duwen, en hadden veel meer mislukte dan geslaagde foto’s. Dat maakte het juist leuk. Binnen keken we ook rond in de kathedraal, waar het na het drukke plein meteen rustiger en koeler voelde. Daarna liepen we nog wat verder, weg van de groepjes met opgestoken armen en souvenirwinkels. Daar zagen we weer het alledaagse Pisa terug: smallere straten, gevels, fietsers en plekken waar niemand met een toren op de foto wilde. Die afwisseling vonden we prettig. Pisa is geen stad waar wij alles tot op de minuut wilden afvinken, maar als korte stop werkte het uitstekend. We kwamen voor een herkenbaar beeld, kregen een vrolijk fotomoment én een fijne wandeling erbij. Wat ons betreft was het bezoek absoluut de moeite waard.