Duomo Siena bezoeken: een blikvanger van binnen

Bij de Duomo van Siena keken we eerst naar de gevel en daarna vooral alle kanten op: van de vloer tot het plafond was er steeds iets dat onze aandacht trok.

We kwamen vanuit de warme, bakstenen straten van Siena het plein op en zagen meteen dat de Duomo hier totaal zijn eigen koers vaart. Tussen al dat terracottakleurige steenwerk stond ineens een gevel vol lichte, donkere en roze marmeren details. We bleven vanzelf even staan, vooral omdat er zoveel te zien was dat een snelle foto eigenlijk niet genoeg voelde.

Eenmaal binnen kregen we meteen hetzelfde gevoel, maar dan nog sterker. De zwart-witte strepen lopen door de ruimte heen en maken dat je blik vanzelf omhoog gaat. Toch keken we minstens zo vaak naar beneden. De marmeren vloer staat vol afbeeldingen en patronen, waardoor we steeds een paar passen zetten, stopten en weer terugkeken. Het was geen bezoek waarbij we netjes één rondje liepen; we waren voortdurend bezig elkaar kleine details aan te wijzen.

Ook de Piccolomini-bibliotheek maakte indruk. Het is geen enorme zaal, maar juist daardoor valt de kleur des te meer op naast het marmer van de kathedraal. Na de strepen, beelden en vloerpatronen voelde die ruimte als een vrolijke extra stop waar we graag nog even bleven hangen. Buiten was Siena levendig, warm en aards; binnen was alles voller, helderder en veel uitbundiger. Juist dat contrast vonden we leuk. Voor ons was de Duomo absoluut de moeite waard: niet omdat je er snel de belangrijkste dingen afvinkt, maar omdat je er met gewone nieuwsgierigheid steeds weer iets nieuws ziet.

De gevel zette ons meteen stil

Op het plein hadden we nog het tempo van een stadswandeling, maar bij de gevel vertraagden we vanzelf. De mix van kleuren, strepen en kleine versieringen viel extra op tussen de overwegend bakstenen gebouwen van Siena. We hoefden niets te weten om te snappen dat dit geen plek was om achteloos voorbij te lopen.

Binnen bleven we kijken en aanwijzen

Binnen was het vooral leuk dat onze aandacht steeds versprong. Eerst naar de gestreepte zuilen, dan naar het plafond en daarna weer naar de vloer met de vele afbeeldingen. We zagen anderen ook langzaam lopen en goed om zich heen kijken; dat paste precies bij onze eigen ervaring van een ruimte waarin er bijna te veel moois tegelijk gebeurt.

Een kleurrijke bonus aan de zijkant

De Piccolomini-bibliotheek was voor ons de fijne verrassing van het bezoek. Na de grote kerkruimte voelde deze kleurrijke kamer compact en extra levendig. We bekeken de beschilderde wanden en het plafond wat langer dan gepland, simpelweg omdat de kleuren zo sterk afstaken tegen het zwart-witte marmer eromheen.