Stadsmuren Lucca: lekker even eruit

We kwamen Lucca binnen met het idee dat we ‘even’ over de stadsmuren zouden lopen, maar eenmaal boven bleven we vanzelf langer hangen. De drukte van de straten zakte meteen wat naar de achtergrond. In plaats daarvan stonden we op een brede, groene wandelstrook waar mensen rustig hun eigen tempo hadden: een stel dat samen wandelde, iemand met een hond, fietsers die voorbijreden en bezoekers die net als wij regelmatig stopten om om zich heen te kijken.

Wat ons direct opviel, was hoe anders Lucca vanaf de muur voelt. Aan de ene kant zagen we de daken, torens en kleine straatjes van de stad; aan de andere kant keken we uit over het groen buiten het centrum. Die afwisseling maakte de wandeling prettig: we hadden steeds iets nieuws in beeld, zonder dat het een volle of vermoeiende activiteit werd. We bekeken de stadspoorten van bovenaf, bleven even staan bij de bomen langs het pad en speurden naar kerktorens tussen de huizen.

Juist omdat de muren meer aanvoelen als een stadspark dan als een bezienswaardigheid waar je in een rij voor staat, vonden we het zo fijn. Je loopt niet alleen langs iets moois, maar zit ook even midden in het gewone ritme van Lucca. Na een tijdje daalden we weer af naar de binnenstad, met het gevoel dat we de stad net iets beter hadden gezien dan vanaf straatniveau. Voor ons was deze wandeling absoluut de moeite waard: eenvoudig, groen en verrassend gezellig.